پیوند معنویت و زندگی مادی در اسلام؛ پاسخ به یک شبهه اساسی

امام باقر علیه السّلام می‌فرمایند: «وقتی که فرزند من ظهور کند، تمام این مساجد را تخریب می‌کند.» قشنگ بلدوزر می‌گذارد، صاف که شد یک مسجد می‌سازد مثل مسجد مدینه، همانی که پیغمبر ساختند. «عَریشٌ کَعریشٍ موسی»¹؛ [«هیچ سایه‌بانی مانند سایه‌بانِ موسی نیست»] سقف [مسجد] چه [بود؟] شاخۀ خرما [بود! بعد] یک‌مقدار هم گِل روی آن به احترام مردم می‌کشیم که باران به آنها نخورد! این می‌شود مسجد. آن وقت فرق نماز [در] آن مسجد را می‌فهمی! [می‌فهمی که چه فرقی] با نمازهای دیگر [مساجد] می‌کند. شما که بلند می‌شوید می‌روید در مسجد [فقط تجملات می‌بینید]. مرحوم پدرمان می‌فرمودند: «اگر من قدرت [در] دستم بود این محراب مسجد قائم را با تیشه تخریب می‌کردم [و] می‌ریختم‌ پایین!» با اینکه حالا مسجد قائم خیلی [تجملاتی] هم نبود. ‌ الان هم شما بروید نگاه کنید نسبت به مساجد دیگر [خیلی تجملاتی نیست]. آقا، این خرج‌ها [چه لزومی دارد؟!]. چرا این خرج‌ها دارد می‌شود؟! چرا نمی‌روند این را به بدبخت‌ها بدهند؟! چرا نمی‌روند به این مردم [بیچاره و نیازمند] بدهند؟! چرا نمی‌روند به این بیچاره‌ها بدهند؟! به جای اینکه این پول‌ها صرف اینها شود، [صرف تجمل گراییِ دینی می‌شود!] طرف آمده به من می‌گوید: «می‌خواهیم ضریح حضرت ابوالفضل را عوض کنیم!» گفتم: «مگر [ضریح فعلی] چه مشکلی دارد که می‌خواهید عوض کنید؟! چند میلیارد باید پول بدهی ضریح عوض بشود؟! آقا! این چند میلیارد را برو بده به این بدبخت‌هایی [که] در شهرتان هستند، به این کسانی که خانه‌شان رهن بانک است، [به] این کسانی که دویست هزار تومان، پانصد هزار تومان ندارند [تا] دوتا جهاز در حد [ساده] بگیرند! خب بلندشو [پول را] بردار ببر به آنها بده!» [می‌گفت:] «می‌خواهیم ضریح را عوض کنیم!» گفتم: «والله ما این همه زیارت رفتیم، چیزی ندیدیم که ضریح حضرت ابوالفضل بخواهد عوض شود!» چرا عوض شود؟! چرا باید ضریح امام حسین عوض شود؟! برای چه؟! چرا این همه باید پول داده شود؟! امام حسین [از این کار] راضی است؟! آخر برای چه این همه طلا و نقره خرج شود و این ‌همه عوض شود؟! یک ضریح دارد بس است! مگر [ضریح از جایش] کنده شده است [که می‌خواهید عوض کنید؟!] نه آقا! [ضریح سر جایش است و زائران] دارند طواف می‌کنند، زیارت می‌کنند، می‌آیند و می‌روند. [به‌هر حال] این تمدن، تمدن اسلام نیست. این تمدن، تمدن جاهلیت است که ما هی دنبال عوض کردن ضریح باشیم. هی دنبال فرض کنیم [اموری از این دست که تجمل است، باشیم].