لزوم حرکت سالک براساس فهم و بینش به‌جای غلبۀ وهم و احساس (اصفهان)

این آن چیزی است كه ما بیش از این كه ما نمی‌توانیم كاری انجام بدهیم، و بیش از این چیزی از ما برنمی‌آید.

پس ما كه الآن معترف به خطا هستیم، معترف به این هم هستیم كه اگر هر مطلبی خطایش برای ما روشن شد باید جبران كنیم و باید ما اعتراف به خطا كنیم و اصلاح كنیم.

بنده هم این را می‌گویم؛ مطالبی را كه بنده عرض كردم، مسائلی را كه گفتم تا به حال احساس خطا در آن نكردم اگر بعداً موردی بفهمم كه فلان حرفم اشتباه بوده، دروغ بوده است. اشتباه به من گفته شده است، خلاف به من گفته شده است، و بر اساس آن خلاف بنده حرفی را زدم و تصمیمی را گرفتم، خب بنده می‌گویم اشتباه كردم دیگر. گفتیم معصوم نیستیم ولی تا وقتی كه روشن نشده همین هستم و همین را می‌گویم و پای آن هم تا آخر می‌ایستم، این صحبت بنده است.

البتّه آن كسی كه این مطالب را گفته در جمع رفقا نبوده یك وقتی ذهن به جای دیگر نرود خارج از این حیطه، اصلًا خارج از این فضا به طور كلّی، درست؟!

بسیار خب حرفهایی كه ما زدیم، كارهایی كه تا به حال كردیم موضع‌گیری‌هایی كه تا به حال از بنده دیدند اینها همه مشخّص است و روشن است، ما آماده هستیم، شما هم آماده هستید بفرمایید ثابت كنید. بفرمایید، جای دعوا ندارد.

الآن بنده می‌گویم این آب است شما می‌گویید نه آقا من باب مثال فرض كنید كه آب هندوانه است، یا آب سیب است، خب كاری ندارد یا می‌دهیم افراد می‌چشند یا می‌دهیم در آزمایشگاه دو ساعت این را آزمایش كنید مادّه آن و تركیب آن چیست؟ دیگر این قدر از پشت نشستن و تیر انداختن ندارد، آزمایشگاه سركوچه است این كه مایه برنمی‌دارد، پول آزمایشگاه را هم من می‌دهم كه دیگر برای افراد این مشكل نباشد، به یك ربع به ده دقیقه مشخّص می‌شود، كه اگر آب است فرض كنید كه تركیبات آن اكسیژن و این چیزها است، اگر آب هندوانه است چیست؟ اگر آب سیب است چیست؟ نشان می‌دهد، آب كه ویتامین ندارد، آب كه املاح ندارد، وقتی كه آب هندوانه است، فرض كنید كه ده یا دوازده تا املاح دارد ویتامین دارد ویتامین ث دارد، آب كه ویتامین ث ندارد. سیب باشد همین طور ویتامین ب دارد ویتامین ا دارد، ویتامین ث دارد، اینها چیزهایی است كه این قدر داد و بیداد كردن روی آن معنا ندارد، این قدر از دور حرف زدن ندارد، این قدر شایعه پراكندن ندارد، این قدر نیاز به این مسائل نداریم. چرا رفیقانه نیاییم؟ چرا هر دو معیار را حق قرار ندهیم؟ چرا هر دو معیار را متابعت از واقع قرار ندهیم؟ متابعت از واقع چه گیری برای ما می‌آورد؟ چه دردسری برای ما می‌آورد؟ چه كم می‌كند؟ از زندگی ما كم می‌كند؟ نه به خدا. از درآمد ما كم می‌كند؟ نه به خدا. از رزق ما كم می‌كند؟