اهمیت توجه سالک به خود و رفتار و مسائل خود

چرا این‌طور می‌شود؟ این یك ذرّه یك ذرّه رسیده. این خودش وقتی كه ابتدای كار می‌آمد توجه كردید؟ وقتی كه در ابتدای قضیه آمد، در دعای سمات عصر جمعه اشك از چشمانش می‌آمد و در همان حال دعای سمات می‌گفت: خدایا این نظر لطفت را از ما برندار، خدایا در این جلسات ما را پاینده دار، دیگر خودش هم می‌خواند برای خودش. حالا بابایمان نگفته بخوان‌ها! خودش دیگر ... همه هم می‌شناسند، همه‌تان می‌شناسید درست شد؟ چه شد این آقایی كه‌ اشك از چشمش در خواندن دعای سمات می‌آمد و این دعاها را می‌كرد، دربیاید به مرحوم آقا بگوید شما چه دلیلی دارید بر این مطالبی كه مطرح می‌كنید؟

یواش یواش! یواش یواش انسان می‌آید. یواش یواش این در نفس ذخیره می‌شود و می‌ماند و در یك حدّی كه می‌ایستد می‌گوید آقا دلیلی ندارد كه هرچه ایشان می‌گوید انسان گوش بدهد.

خب چرا این حرف را پنج سال پیش نمی‌زدی؟ سوادت كه همان است! به سوادت كه اضافه نشده! همان است! شاید كمتر شده باشد ولی اضافه نشده! سوادت كه همان است. پس چه شده؟! آن موقع چرا یك همچنین رفتاری بود و الآن چرا این رفتار هست؟ این برای همان‌ (قُوا أَنْفُسَكُمْ) است. مواظب خودتان باشید. در آن حرفی كه زده می‌شود همان‌جا بایستید و به آن ترتیب اثر بدهید. گرچه مخالف با نفس باشد. چون موافق با نفس باشد كه دلیلی ندارد، خودِ هركسی می‌تواند مطالب و مسائل را انجام بدهد. درست؟

و خب چرا انسان وقتی كه مطالب به او گفته می‌شود، بخواهد به راه دیگری برود كه بعد از گذشت چند سال یك مرتبه متوجّه بشود و ببیند چه خبر است. هان؟ مگر ما چند سال پیش نگفتیم؟ راجع به مسائل و قضایایی كه در عموم، در اجتماع، در دنیا، خلاصه چه عرض كنم؟ داشت اتّفاق می‌افتاد مگر نگفتیم؟ كه سر به كار خودتان داشته باشید! و مطلب جور دیگری است! حالا دارید می‌بینید. حالا دیدید چه شد؟