اهمیت توجه سالک به خود و رفتار و مسائل خود

من هم كه حرف‌ها حرف‌های من نیست، حرف‌های دیگران است، ما داریم پزش را می‌دهیم.

ببینید! مردم آن فطرت خودشان را نمی‌توانند از دست بدهند. وجدان خودشان را نمی‌توانند از دست بدهند. حالا هر ظاهری كه دارند. ظاهر نمی‌آید آن فطرت و وجدان را محو كند. آن سرجایش هست، یك پوششی، یك ستاری می‌آید روی آنها را می‌گیرد، بعد می‌آید از یك جایی یك تلنگر: هان! این چیست؟!

حالا یا این تلنگری كه می‌خورد بلند می‌شود پیگیری می‌كند مثل این آقا حالا هنوز كه البته بنده ملاقات نكرده‌ام مثل این می‌رود پیگیری می‌كند و بعد می‌بینی اصلا سر از یك جاهایی در آورد!

یكی نه! تلنگر می‌خورد رد می‌كند! دیده‌اید؟!

یكی می‌گفت من چیز می‌كردم، حالا شوخی جدّی‌اش را نمی‌دانم. ظاهرا جدّی بوده. هی در روضه‌ها می‌خواندیم، در دعاهایمان: یا لیتنی كنت معك، ای سیدالشهدا ای امام حسین ای كاش ما بودیم روز عاشورا و آن تیر به ما می‌خورد، آن شمشیر به ما می‌خورد.

می‌گفت: یك شب خواب دیدیم. روز عاشوراست و ما در كنار امام حسین ایستاده‌ایم و تیراندازها دارند تیر می‌زنند، تا تیر می‌آید به ما بخورد، این‌طوری رد می‌كردیم، یكی خورد ... امام حسین پشت سر!

دومی آمد این طرفی رد كردیم، خورد ... یك دفعه از خواب بلند شدیم! گفتند بابا تو اینی چه داری ادّعا می‌كنی یا لیتنی كنت معكم ...! در خواب نشان دادند كه قضیه و مسئله از چه قرار است! باید به این نحوه عمل كرد. توجه كردید؟

حالا ... سكون به همین نحو است. سكون باید انسان در عین اینكه ساكت باشد و آرام باشد، مواظب باشد كه خاطره‌ای به قلبش خطور نكند. البته این مراتبی دارد كه بزرگان از او تعبیر به توجّه به نفس می‌كردند. توجّه به نفس مراتبی دارد. ولی اوّل مرتبه و اوّلین قدمش این است كه انسان از ورود هر خاطره‌ای حتّی خدا هم جلوگیری كند. حتی خدا هم نیاید، فقط ذهنش نگذارد خاطره‌ای، توهّمی، تصوّری، چیزی بیاید. نسبت به این قضیه تمرین كند، آن‌وقت یكی یكی پلّه‌های بعدی برای این مطلب می‌آید.