راهنمای فلاح و سعادت ابدی

در زمان مرحوم آقا بنده مگر چه كردم؟ هیچ! هركس ما را می‌خواهد، اهلا و سهلا و هركس هم نمی‌خواهد، ما مزاحمش نیستیم! این شد رفتار ما. هر ماه بلند می‌شدم می‌آمدم مشهد، می‌رفتم دست مادرم را می‌بوسیدم، كاری ندارید؟ مسئله‌ای ندارید؟ خداحافظ شما، می‌رفتم.

نه به هیچ‌كس كار داشتیم، نه به این‌كه چه كسی این‌جا می‌آید، شما با كه حرف می‌زنید؟ پشت سر ما چه كسانی می‌آمدند و این بنده خدا را پرش می‌كردند كه یك مقدار هشتاد در صد ناراحتی‌اش به خاطر همین مسائلی بود كه هی می‌آمدند و چه می‌كردند تا این‌كه بالاخره قضایا عوض شد.

گاهی می‌آمدند با بعضی از برخوردها روبرو می‌شدم، به روی خودم نمی‌آوردم، می‌آمدم با بعضی از مناظر روبرو می‌شدیم، می‌آمدیم دستش را می‌بوسیدیم و می گفتیم: مادر التماس دعا داریم! دعا كنید خدا بچه‌ات را جهنمی نكند!

همین! این حرفی بود كه من همیشه به ایشان می‌زدم. گذشت، آرام آرام عوض شد اوضاع‌ ومسائل. دیدند نه! ما همینیم! این دو سه سال كه گذشت، سی‌سال هم بگذرد همینیم! صد سال هم بگذرد همینیم! كار خودمان را كردیم، راه خودمان را رفتیم، به كسی هم كاری نداشتیم، آن مطالبی هم كه باید بگوییم می‌گفتیم، الآن هم می‌گوییم، تفاوتی نكرده؛ درست شد؟

خب تمام شد! حالا باید آن‌هایی‌كه همین مادر ما آن‌ها را می‌خواست عاق كند من نگذاشتم، آن‌ها باید الآن به فكر باشند. توجه كردید؟ من نگذاشتم! گفتم: مادر به جای عاق كردن دعا كن! با عاق چیزی درست نمی‌شود، با نفرین چیزی درست نمی‌شود. رفقای آن‌ها را كه رفت تا دم حرم امام رضا نفرین كند! من نگذاشتم! گفتم با نفرین كاری انجام نمی‌شود. دعا كن خدا همه را هدایت كند. درست شد؟ الآن هم همین است و هیچ فرقی نكرده! درست شد؟ كدام روش بهتر است؟ حالا آن‌ها باید الآن بزنند بر سرشان، و در وجدانشان، كه چه كردند، چه مسائلی. زمستان یك روز تمام می‌شود و راه چنان رو كه رهروان رفتند. ببینید اولیای خدا در كتاب‌هایشان چه گفته‌اند. خیلی عجیب است، وقتی كه من جریان مرحوم آقا را با مادرشان كه می‌خواست نفرین كند، یك عده فامیل را، عجیب من می‌خوانم: عجب! پس برای ما هم باید این مسائل تاریخی تكرار بشود! و خب هم همین است دیگر، راه همین است، مسیر همین است. و نفعش هم خودمان می‌بریم! به هر مقدار كه پول بدهی، به همان مقدار آش می‌گیری. ندهی، خبری نیست. و این گوی و این میدان. خدا هم با كسی روابط و پارتی‌بازی ندارد؛ این مسئله است. قبول كردیم، برده‌ایم، قبول نكردیم آن دنیا می‌فهمیم كه حرف‌هایی كه در این دنیا به ما زدند درست بوده. آن‌جا می‌فهمیم و دیگر راه برای بازگشت نیست.