اهمیتِ حفظ برکات ماه مبارک رمضان

این چیست؟ این خلاف است! این روش خلاف است. نه اینجا نیست، حرف است بیا بزن آقاجان، مطلب است باید آدم گفت. اما آدم با یک پیش‌فرض پر شدۀ نفس بخواهد بیاید و تنازل نکند، این یک چیز دیگر است، این یک مطلب دیگر است. آدم می‌فهمد، تا یک نگاه بکنیم، التماس دعا داریم آقا! خداحافظ شما!

این با چوب آمده، این نیامده که حرف بزند! حرف داری بیا بزن! حرف داری بیا بزن، حرف داری بزن دیگر خب، اینکه آدم رفیق است فلان است، غریبه است دیگر، ما برای غریبه‌ها می‌گوییم بیایید سؤال بکنید در مورد رفیق چرا نمی‌گوییم؟

اشکال داری بیا بگو آقای فلان در فلان مورد ـ کلی نه! شعار نده! شعار نده! ـ در فلان مورد شما این مطلب را گفتید.

خیلی خب، آدم یا به نظرش می‌رسد اشتباه بوده، می‌گوید آقا اشتباه کردم. می‌خواهی سرم را ببری؟ بیا ببر! اشتباه کردم. اشتباه هم نیست، می‌گوید آقا قضیّه این است، تمام شد آقا صلوات دیگر تمام شد دیگر مسئله‌ای [نیست].

یک وقتی نه، نه‌خیر! نه این نیست. آقا این بوده و همین است و باید هم همین باشد و همین‌طور هم تمام بشود. ما حوصلۀ این چیزها را نداریم ما! حوصلۀ این حرف‌ها را نداریم! این غلط است. این غلط است.

مکتب بزرگان، مکتب اولیاء خدا، علت بقائش این بود، این علت بقاء آنها است. وإلاّ آمدن و مدام جمع شدن دور همدیگر و دعای سمات خواندن و دعای جوشن خواندن و بعد هم در همان ذهنیّات [ماندن] این کاری از پیش نمی‌برد. آدم را همین‌طوری متوقف می‌کند در همان افق‌ها، در همان [افق‌ها] اینها نگه می‌دارد و بعد هم دیگر همیشه هم انسان که نیست، همیشه هیچ تضمینی، گارانتی به کسی نداده‌اند که همیشه باشد و همیشه [بماند] ذهن و [فكر] خودش را همه را می‌آید از بین می‌برد، آن سرمایه‌ها را از بین می‌برد.

تأکید بزرگان بر بقاء ماه رمضان به این معناست که انسان بیاید دریچۀ دل خودش را همیشه به روی حق باز کند، و اصلا بيايد به طور کلی از ورود مسائل خلاف جلوگیری کند. بیاید و نگذارد که اصلاً آن مسائل خلاف و اینها بخواهد بیاید.