چگونه از زیارت بیشترین ثواب را ببریم؟

نصیب انسان از زیارت، متناسب با نیّت و همّت اوست

بنابراین، این روایت امام [موسی بن جعفر] علیه‌السلام چندان مسئلۀ مهمّی نیست! [البته] بله، از یک طرف عجیب است [اینکه] کسی خدا را در عرش زیارت کند؛ ولی از یک طرف یک مطلب عادی است؛ چون امام علیه‌السلام عرش‌الرّحمان است. امام‌ رضا عرش‌الرّحمان است. امام رضا می‌گوید: «تو که الآن به زیارت من آمده‌ای، با چه خواست و با چه توقّعی آمده‌ای؟ تو آمده‌ای از من چه بگیری؟ آمده‌ای از من خَزَف¹ بگیری؟ بیا این خَزَف! [آمده‌ای] خرمُهره بگیری؟! بیا این خرمُهره! مس بگیری؟! بیا این مس! نقره بگیری؟! بیا این نقره! طلا بگیری؟! بیا این طلا! کیمیا بگیری؟! بیا این کیمیا! هر چی تو بخواهی ما در این انبانمان داریم، و هر تقاضایی کنی، برایش پاسخی داریم؛ تو چه می‌خواهی؟! تو چه می‌خواهی؟!

بله [این‌طور نیست که هرکس به حرم بیاید صاحب جایگاهی باشد]؛ در خود حرم موسی بن جعفر، دست در جیبِ من کردند! سارق هم در حرم می‌آید! من وقتی که متوجّه شدم، [دستش را] گرفتم، گفتم: «دیگر این کار را نکن! ولی آنی که برداشتی هم مال خودت! برو توبه کن و دیگر این کار را انجام نده!» او دارد به حرم موسی بن جعفر می‌آید، به نیّت سرقت!

کسی که به نیّتِ ورود در حریم ولایت زیارت کند، ثواب زیارت خدا در عرش خواهد داشت

یکی هم می‌آید حرم موسی بن جعفر به نیّت ولایتِ خودش؛ می‌گوید: «من می‌خواهم داخل در ولایت شما باشم؛ هر کاری می‌خواهید انجام بدهید!» یکی هم این! این همانی است که موسی بن جعفر فرمود: «مَن زارَ ابنی علیاً فی غربتِهِ و باتَ عندَهُ لیلةً کمَن زارَ اللهَ تعالیٰ فی عرشِه.» این آن است. [مراتبِ] پایین‌تر هم هست، پایین‌تر هم هست، پایین‌تر هم هست. لذا در آن حدیث عایشه، پیغمبر می‌فرمایند: «کسی که فرزندم علی را زیارت کند، مثل این است که یک حج انجام داده.» [عایشه] تعجب می‌کند [و می‌گوید:] «حج؟! کعبه، عرفات، مِنا؟!» حضرت می‌فرماید: «تعجب نکن؛ دو حج انجام داده، سه حج، ده حج، هزار حج انجام داده، آن هم مقبول!» [زبان‌حال حضرت این است که] آن [مقدار ثواب را] هم تازه به خاطر [ظرفیتِ پایینِ] این [عایشه] دارم [محدود] می‌گویم و اِلا کسی که بخواهد امام رضا را به آن نحو زیارت کند، به آن کیفیّت، با آن معرفت و با آن مرتبه از افق فکر، آن کسی [است] که خدا را زیارت کرده! خب شوخی نداریم! خدا را زیارت کرده، به لقاء خدا رسیده و آنچه به خاصّان درگاهش باید داده شود، خدا به او می‌دهد.