چگونه از زیارت بیشترین ثواب را ببریم؟

علی‌کلّ‌حال، حالا ما به سِرّش چه‌کار داریم؟! می‌گویند: «آقا [فضیلت زیارت بیست و سوم ذی‌القعده] دلیلش چیست؟!» شما به دلیل چه‌کار داری؟! گفته‌اند: «بیا زیارت»، بیا زیارت کن دیگر! هان؟! چه‌کار داری [که] «حالا این چه سِرّی دارد؟» اگر [صلاح در فاش کردنِ] سِرّش باشد، خودِ آنها بیان می‌کنند و مطلب را روشن می‌کنند؛ و اِلا مسئله فرقی نخواهد کرد.

در زیارت باید چشم از دیدن ضریح به مشاهدۀ ولایت امام متحوّل و متوجّه گردد

إن‌شاءالله امیدواریم که خداوند همۀ ما را در همان مسیر مستقیم و صراطِ قَویمِ ائمه علیهم‌السلام و بزرگان و اولیاء و عرفای خودش ثابت بدارد و بیش از پیش، بینش و معرفت ما را به راه و مکتب آنها بیشتر کند، و چشم ما را از دیدن ظاهر به سمت رؤیتِ باطن متحوّل کند؛ این قضیه مهم است.

به‌جای اینکه شما بروید ضریح را ببینید، امام را ببینید؛ حضور امام را ببینید؛ ولایت امام را ببینید؛ آن‌وقت ببینید مسئله چقدر فرق خواهد کرد، چقدر تفاوت خواهد کرد. [دیگر ظاهر را نمی‌بینید] که «آیا ضریح که عوض شده، چه اختلافی با آن ضریح قبلی دارد؟ این قشنگ‌تر است، این ریزه‌کاری‌اش بیشتر است و...» اینها برای عوام است، که وقتی می‌آیند نگاه می‌کنند، از من سؤال می‌کند: «آقا این همان ضریحی است که عوض شده؟!» [می‌گویم:] «آقاجان زیارتت را بکن! آقا این ضریح که نقره است! اگر بدن امام رضاست که خب آن پایین است؛ این هم که نقره و آهن و نمی‌دانم چیست. آقاجان توجّه به امام کن!» نمی‌دانم فهمید یا نفهمید. مردم همین‌اند دیگر؛ مردم در این چیز[ها] هستند. این بزرگان آمده‌اند برای همین، که ما را از همین چشمِ ظاهر به آن چشم باطن متحوّل کنند و برگردانند، إن‌شاءالله.

خب اجازه می‌فرمایید؟! خیلی خوش‌وقت شدیم از زیارتتان. امیدواریم که ما را از دعا فراموش نکنید. ما مثل آقای حدّاد نیستیم که بگوییم نیاز به دعا [نداریم]؛ ایشان [این‌طور بودند]. نه، ما نیاز داریم! ما سر تا پایمان نیاز به دعا و همّتِ رفقا و نَفَسِ رفقاست! ان‌شاءالله که ما را فراموش نکنید.