اهمیت سر سپردگی به اولیاء خدا و پرداختن به خود (مشهد مقدس)

 آن كسانی باید باشد كه بتوانند تشخیص بدهند و راه را به او نشان بدهند. الآن بچّه می‌گوید: من اختیار دارم و از این نرده هم بالا می‌رود، دلم می‌خواهد بروم و از بالا هم بیفتم. شما یك همچنین اختیاری به او می‌دهید؟ نه دیگر، اگر بگوییم تو اختیار داری برو بابا بیفت دیگر! روز قیامت می‌آید پدرتان را درمی‌آورد. می‌گوید: من بچّه بودم شما كه بچّه نبودی، من كه از آنجا دارم می‌روم بالا چرا جلوی من را نگرفتی؟ می‌گویید: تو خودت رفتی؟ می‌گوید: خب بروم، من كه عقل ندارم! می‌گوید: من عقل ندارم، اگر عقل داشتم كه بالا نمی‌رفتم. در اینجا عقل منفصل می‌آید جایگزین شخص عامل و مباشر می‌شود. عقل منفصل كیست؟ پدر است، او باید بیاید و جایگزین شود، دستش را بگیرد و بگوید بیا پایین، گوش نداد، گوشش را بگیرد؛ چون خطر است، تا دوباره نرود، این عقل منفصل می‌آید و جایگزین می‌شود.

 ولی امروزه نه، می‌بینیم كه در افراد اینها از این نقطه نظر یك مقداری از حد و حدودات مسئله جلوتر رفته‌اند، درحالی‌كه پدر تجربه دارد، كار كرده، زحمت كشیده، پدرش درآمده، بعد از همه اینها دارد می‌گوید: كه باید این كار را بكنی، باید این كار را انجام بدهی، بعد می‌گوید: نه، ا! شما دخالت می‌كنی، شما چه می‌كنی، تو نباید همچین حرف را بزنی، من اختیار دارم، من چه دارم! پدر دارد با چشمش می‌بیند كه این كه الآن دارد می‌گوید: من اختیار دارم، ده سال دیگر می‌زند در سرش، این را دارد می‌بیند، این بچه نمی‌بیند. آن پدر دارد می‌بیند كه این اگر جلویش را نگیرد از بالای این نرده افتاده، افتادن و بعد هم دیگر معلوم نیست چه خواهد شد! این بچه نه، اصلًا جفتك بزند از بالا پرت شود! خوشم، خوش باشم! بابا این خوشی پدرت را درمی‌آورد. این خوشی حسابت را می‌رسد، این خوشی باعث می‌شود تا آخر عمرت فلج بشوی، حالا ای كاش بمیری تمام شود برود، تا آخر عمرت به سرت بیاورد، خوشی این‌طوری نیست آدم بمیرد نه یك‌دفعه می‌بینی معلول شد و تا آخر عمر همین‌طور افتاد.