اهمیت سر سپردگی به اولیاء خدا و پرداختن به خود (مشهد مقدس)

 حالا آدم هی نماز بخواند، هی نمی‌دانم مسائل و ... آن اصلی را بایستی كه انجام داد و آن مسئله است كه آدم را جلو می‌برد، البته نماز و عبادات این حال انسان را تثبیت می‌كند، امّا مهم آن مطلب است.

 ما همین مطلب را در زمان مرحوم‌آقای‌حداد هم می‌دیدیم، این قضیه را می‌دیدیم، علت اینكه مرحوم‌آقا از بین شاگردان آقای‌حداد موفق بودند این بود كه به این مسئله و این قضیه عمل كردند. ایشان كاری نداشتند. یك وقت تكلیفی به ایشان می‌كنند: آقا برو این حرف را به فلان كس بزن. این یك حرف دیگر است، یك وقت نه تكلیف نمی‌كنند به آدم، آدم مگر مجبور است؟ سرش كه درد نمی‌كند كه دستمال ببندد، دستمال را برای سری می‌بندند كه سر درد بكند یا زخم شده باشد، ولی سری كه درد نمی‌كند كه نمی‌آیند دستمال ببندند.

 این یك آفتی است كه ما به این قضیه مبتلا می‌شویم؛ ما وقتی‌كه وارد می‌شویم بر یك بزرگی وقتی‌كه به یك بزرگی می‌رسیم، به همه كس كار داريم غير از خودمان، از در و پنجره خانه‌اش گرفته تا قالی و دستشویی و آشپزخانه و مداد و خودكار و كه می‌آید، كه‌می‌رود، چند تا دوست دارد، چند تا ارتباط دارد چندتا ... بابا چه خبر است؟ عمرت گذشت به خودت برس! شما وقتی دارید می‌روید دكتر هیچ تابه‌حال شده وقتی این همه مریض نشسته بلند شوید یكی یكی بروید سراغ آنها: آقا شما چه‌تان است؟ می‌گوید: برو بابا بگذار در باز شود زودتر من بروم مرا ویزیت كند و بروم خانه‌ام! به من چه ربطی دارد كه این سرش درد می‌كند، قلبش درد می‌كند، روده‌اش درد می‌كند، زیر روده‌اش بالای روده‌اش، به آن كاری ندارم. من بروم كارم را راه بیندازد، زودتر نوبت من كی می‌شود! تا حالا دیده‌اید؟ چرا؟ چون آن كسی كه به مطب می‌رود درد دارد، نمی‌رود آنجا آب هویج و بستنی بخورد، درد دارد برای دردش به مطب می‌رود، چون درد دارد نگاه به كسی دیگر نمی‌كند فقط نگاه به خودش می‌كند.