شرط تأثیر ذکر و آداب قرائت دعا و مناجات

حکایت عنایت امام رضا علیه‌السلام به جوان مسیحی

ما یک‌وقتی در زمان شاه در تابستان داشتیم می‌آمدیم به مشهد. یک راننده‌ای که ماشین خوبی هم داشت ما را به مشهد آورد. آن شخصی که راننده را آورد به منزل، از افراد و آشنایان مسجدیِ مرحوم آقا [علامه طهرانی] بود. گفت: «این [راننده] از نظر [دین] مسیحی است.» یک جوانی بود خیلی مؤدّب و خوب و سرش هم به کار خودش بود و هیچ کاری هم نداشت و خیلی با ادب و ساکت هم بود. بعد وقتی که رسیدیم به مشهد، از ما سؤال کرد: «آقا، حرم تا کِی باز است؟» تعجّب کردیم که این مسیحی چرا دنبال حرم را گرفته! بعد مرحوم آقا [علامۀ طهرانی] گفتند: «ما خیال می‌کنیم تا ساعت ده باز است.» ـ [چون] آن موقع‌ها حرم حدود ساعت ده تعطیل می‌شد و بیست‌وچهارساعته نبود. ـ بعد ایشان گفتند: «شما چطور [شده که] می‌خواهید حرم بروید؟» گفت:

آقا، من نذر دارم که بروم حرم امام رضا. و ما [با خود گفتیم] از این فرصت استفاده کنیم و آمدیم مشهد و با شما هستیم [نذرمان را هم ادا کنیم]. نذرم هم این است: چند سال پیش ازدواج کرده بودیم و بچه‌دار نمی‌شدیم؛ در ایران هرچه کردیم [بچه‌دار] نشدیم! و به ما گفتند خارج هم بروید فایده ندارد. (نگفت البته مشکل از که بود؛ ولی گفت [گفتند] فایده ندارد.) و دیگر ما هر دو خیلی مأیوس و دل‌شکسته شدیم. (خب بالأخره زن و شوهرند، به هم علاقه دارند.) یکی از دوستانمان به ما گفت: «نذر امام رضا کن که بروی زیارت امام رضا!» ما شب به خانه آمدیم و نشستیم با همدیگر و به امام رضا توجّه کردیم. (یک مسیحی! یک مسیحی!) و به امام رضا گفتیم که: «اگر به ما بچّه بدهی، ما می‌آییم برای زیارتت.» آقا نُه ماه دیگر بچۀ ما دختر درآمد! (و یادم است اسمش هم یک اسم اسلامی گذاشته بودند؛ زهرا یا فاطمه یا اسم مادر امام رضا بود؛ مثل اینکه اسم مادر امام رضا، «تُکتَم» گذاشته بودند.) خب او [همسرم] نمی‌تواند [بیاید]؛ الآن که من توفیق پیدا کردم، به زنم گفتم: «من الآن می‌روم نذرم را ادا می‌کنم و تو بعداً یک وقت که فرصت شد [بیا].»