ملاک و معیار وجوب اطاعت از اولیاء الهی (مشهد مقدس)

 رضایت ایشان است و سپس عمل كردن به آن [سلوك است‌]. [به گفتن حضرت‌] نیاز نداشته باشد.

 من در زمان سابق یك روز از مرحوم آقای حداد رضوان اللَه علیه یك دستوری خواستم برای تشرف خدمت حضرت، ایشان یك دستوری به من دادند كه تا بیست روز انجام بده بعد حضور ظاهری هم برایت پیدا می‌شود. وقتی‌كه این را به من دادند یك چیزی آخرش هم فرمودند: مهم این است كه انسان قلبش متصل به امام باشد و ببیند كه امام در هر حالی با اوست، دیدن ظاهری خیلی مطلوب نیست. گفتم: پس بنابراین انجام ندهیم بهتر است دیگر؟ ایشان فرمودند: بله و بنده تا حالا انجام نداده‌ام.

 من عمل به این دستور را توهین به امام زمان تلقی می‌كنم مگر امام زمان از من غائب است؟ مگر از من غائب است كه من بخواهم بروم نزد او؟ وقتی او از من به من نزدیكتر است برای چه بروم نزد او؟ خلاصه با آن قیافه نحسمان بیاییم نزد امام زمان روزه‌دار و ...، لابد میفرماید باید یك كفاره‌ای هم بدهیم كه بتوانیم تو را ببینیم! وقتی او می‌داند و بر من اشراف دارد و از من به من نزدیكتر است روی چه حسابی من بخواهم بروم نزد او؟ بروم بگویم: امام زمان من این مسئله را ... می‌گوید: من خودم می‌دانم، برای چه بلند شدی آمدی وقتم را گرفتی؟ خودم خبر دارم. هر وقت هم كه حضرت بخواهند خود حضرت خودش را برای من ظاهر می‌كند و لذا تا الان كه چهل و سه سال از آن زمان می‌گذرد چهل و سه چهار سال ما هنوز موفق به دیدار ظاهر (شاید شده‌ام نمی‌دانم خودم خبر دارم ندارم!) نشده‌ایم و هیچ هم متأسف نیستیم چون می‌دانم ما همیشه در مرئی و منظر او هستیم و انسان نمی‌آید كه این ارتباط واقع و معنا و لطیف و عمیق و دقیق را رها كند و به یك دیدن ظاهر و به یك برخورد ظاهر و مجالست و مصاحبت ظاهر بسنده كند [كه در اینصورت‌] خیلی پایین آمده، خیلی پایین آمده است.