شیعۀ واقعی یعنی پیرو حق و کلام معصوم علیهالسلام

دارد می‌رود در آنجا بگوید: «من نیستم، من فانی هستم، من نابود هستم، من محو هستم، من وجودی ندارم، من هرچه هست، را ریختم اینجا.» ما وقتی‌که خدمت امام علیه السّلام می‌رویم باید این [مطالب] را مطرح بکنیم؛ نه اینکه بگوییم: «آقا سلام علیکم!» بعد یک [زیارتی و دعایی] بخوانیم و ثوابی [ببریم] و خلاصه داخل کیسۀ ما یک چیزی بریزیم. تصوّر می‌کنید؟ [ما وقتی به زیارت امام می‌رویم باید بگوییم]: «من در اینجا آمده‌ام خودم را اینجا غرق کنم؛ در این ولایت غرق کنم؛ همۀ وجود خودم را به پای این مسئله بریزم و خود را خالی و تهی کنم و صفر بشوم و دیگر هیچ شائبه‌ای از شوائب وجود در من نباشد. آمده‌ام اینجا که این کار را بر سر من بیاوری. این مسئله را برای من حاصل کنی ای امام رضا!» عرض ادب! عرض ادب! خب حالا [شاید] آن بندگان خدا در عالم خودشان یک چیزی دارند دیگر، آدم هرکسی را نمی‌تواند [درک] بکند.

وقتی مرحوم حدّاد رضوان الله علیه می‌فرماید: «همه [نزد] ائمّه می‌روند و می‌گویند: ”هی بده“، ما می‌رویم و می‌گوییم: ”هی بگیر“»¹. این معنای «بگیر» این است [که] هرچه داریم همه را در اینجا [بریزیم تا] صفر بشویم. صفر مثل میّت «بَین یَدَی الغسّال» این طرف «علی یمینٍ أو علی شمالٍ». این طرفی یا آن طرفی؛ این معنا باید باشد. و وقتی کسی یک چنین معنایی را از حقیقت امام علیه السّلام دریابد، چطور می‌تواند فتوا بدهد به اینکه: «مکان زائر ضیق باشد، جای زائر ضیق باشد، تنگ باشد [و] نتوانند زیارت کند، در رفت‌وآمد در عسرت باشد، برای آنها رفاه نباشد، نمی‌دانم....» امام که برای دو نفرِ مشهد و نیشابور که نیست! تمام عالم باید به زیارت امام رضا[ علیه السّلام] در مشهد بیایند. از تمام عالم باید بیایند. حالا [در این] زمین. سایر ملأ أعلیٰ که دیگر جای خود دارد؛ آن [را] که ما خبر نداریم. جا باید باشد که همه بتوانند بیایند و از امام، این فیض را هر کسی بتوانند به اندازه سعه وجودی خودشان کسب کنند. توجّه کردید؟