حفظ حریم تشیع در استعمال تعابیر و جملات

در فامیل خود ما افرادی بودند در ارتش و اقداماتی می‌کردند که اصلاً کسی جرأت نمی‌کرد این کارها را بکند. عموی مادری ما _ خدا رحمتش کند یکی از آنها خیلی آدم خوبی بود _ ایشان زمان شاه در تمام مجامع افسران آن زمان شراب را ممنوع کرده بود، یک قطره شراب کسی حق نداشت در باشگاه‌ها و پارتی‌ها و جاهای دسته‌جمعی بیاورد، روزه‌خوری را ممنوع کرده بود و بعد اخراجی می‌داد و تعقیب می‌کرد، شب‌های احیا همۀ اینها را جمع می‌کرد و قرآن سرشان می‌گرفت و بِکَ‌یاالله انجام می‌داد.چه‌کسی آن موقع [یعنی] زمان شاه این کار را می‌کرد؟ مرحوم آقا هم دوستش داشتند و بعد از انقلاب هم مدّت‌ها در مسئولیّت خودش نگه داشتند، از طرف مرحوم آقای خمینی تصریح [شده] بود که سرتیپ غلام رضا شیرازی در همان‌ جا باقی بماند. _خدا بیامرزد آدم خوبی بود_ اینها این‌جوری هم بودند و اینها همان‌هایی بودند که در زمان چهل‌ودو در دارودسته [و] برنامه‌های کذایی بودند، ایشان و برادرشان و مرحوم حاج آقا معین.

ایشان (مرحوم علامه طهرانی) می‌گفتند: «ندای اسلام همه را باید بگیرد.» 

رسول خدا وقتی که آمد و ندای اسلام داد در این ندای اسلام سلمان و ابی‌ذر را جدا نکرد، سراغ ابوسفیان هم رفت، گفت: تو هم بیا، اگر روزنه‌ای در دلت هست تو را هم قبول می‌کنیم، اگر نیّت صاف در تو هست تو را هم قبول می‌کنیم، ابوجهل و ابوسفیان را هم قبول می‌کنیم، خودشان نخواستند [و] خودشان می‌دانند، سفره برای همه باز است!

انتقاد از عافیت طلبی برخی روحانیون در جریان انقلاب

این مائده‌ای که در اینجا گذاشته شده این مائده برای همه است این ندا ندای اسلام و ندای حق است. [اتفاقاً] در همین مسئله و راستا اوّل مخالفتی که از سوی اقشار نسبت به این مسئله پیش آمد از همین روحانیّت بود، همه افراد آمدند غیر از روحانیت؛ البتّه عدّه خاصی بودند [که همراهی کردند]، خدا رحمت کند مثل مرحوم آقای حاج صدر الدین [حائری شیرازی] پدر آقای شیخ روح الله ایشان از آن افراد بسیار گیوه‌ کشیده و آستین ‌بالا زده و به اصطلاح پا به ‌رکاب [بودند]، افراد دیگری بودند خدا رحمت کند مرحوم آقا شیخ محمّد جواد فومنی که طهران نماز می‌خواند، مرحوم دستغیب بود، خیلی از افراد بودند که واقعاً اینها پا به ‌کار بودند، یعنی این‌طور نبودند که فقط وقتی احساس بکنند مسئله‌ای نیست زیر اعلامیّه را امضاء کنند، یا وقتی احساس کنند در یک جمعی از شش طرف خیابان‌ها مَأمُون است در آن جلسه شرکت کنند، نه! اینها افرادی بودند که تا آخر قضیّه رفته بودند و بعد حتّی مرحوم حاج صدرالدین چشمش را در همین گرفتن‌ها و زدن‌ها و زندان‌ها از دست داد.