نقش عرفان در فهم دین و اهمیت یادداشت‌برداری برای اهل علم

أعوذُ باللَه مِن الشّیطانِ الرّجیم

بسمِ اللَه الرّحمن الرّحیم

...¹ و یَلزَمُ مِن هٰذا عَدَمُ کَونِ الصّوَرِ الجسمیّةِ و غیرِها جَوهَرًا بالمعنَی المذکورِ فیه و إن صَدَقَ علیها مَعناه صِدقًا عَرَضیًّا.²

در بحث روز گذشته عرض شد که این‌طور نیست که ماده و صورت به آن معنای جوهریّتِ خودشان هرکدام تحتِ مقولۀ دیگری قرار بگیرند؛ بلکه ماده برای خودش یک حقیقتِ... .

[جای] این [دستگاه ضبط] عوض و بدل شود، ایرادی که پیدا نمی‌کند؟ یک‌وقت خدای ناکرده این...!

اتّکا به ضبط صوت، ممکن است باعث شود دقّتِ شنونده پایین بیاید

سابقاً مرحوم آقا [علامه طهرانی] روی ضبط کردن نظری نداشتند و جلوگیری می‌کردند. ما هم علت درستی برای این قضیه نفهمیدیم که [دلیل] این اصرار ایشان چیست. شاید ـ این‌طور که می‌گویند ـ نظرشان [روی] جهت سُمعه³ بودنش [بوده و] این قضیه بیشتر مورد نظر باشد.

ولی بعد یک چیزی خودم فهمیدم و متوجه شدم ـ که [البته] نسبت به افرادِ عادی نیست ـ ولی نسبت به خود انسان، آنجایی که [موقع] صحبت، دستگاه ضبط باشد، توجّه [شنونده] کاملاً به سمت متکلم نیست. وقتی کسی [صحبت می‌کند]، انسان از آن قوای خودش ده‌پانزده درصدی را برای این ضبط می‌گذارد؛ و آن دقت لازم و تیزی‌ای که باید داشته باشد از بین می‌رود و ته قلبش یک اعتمادی به این مسئله دارد. حالا اگر آن نباشد، دیگر [کاملاً] منقطع می‌شود؛ یعنی از نظر نفْسی انقطاع پیدا می‌کند که هیچ وسیله و آلت و دستگاهی نیست که بخواهد بعداً او را پشتیبانی کند. این باعث می‌شود که یک نوع دقت خاصی پیدا شود. حالا خب این [مسئله] شاید در بعضی‌ها این‌طور نباشد و تفاوت کند.

به همراه داشتن وسایلی برای ثبت و ضبط مطالب، مفید است

علی‌کلّ‌حال، ایشان [علامه طهرانی در] سابق نمی‌گذاشتند [که ضبط شود]؛ ولی بعد خودشان [اجازه دادند] و دیگر خودشان تکیه داشتند. ولی چیز خوبی است؛ به‌جهت اینکه بعضی از موارد اتفاق می‌افتاد که ما می‌دیدیم یک حرف و مسئله‌ای فقط یک بار گفته می‌شود و دیگر تکرار نمی‌شد. [چون] یا دیگر زمینه‌اش به‌دست نمی‌آمد، یا اصلاً به‌‌طور کلی ذُهول⁴ حاصل می‌شد و فقط همان یک بار بود. و [خوب است] اینها بماند.