
چگونه واردِ کشتی نجات امام حسین شویم؟
ضرورت پایبندی بر سنّت و روش برگزاری صحیح مجالس اهلبیت علیهمالسلام
برگزاری مجالس سیدالشهدا علیهالسلام باید به همان شیوهای باشد که ائمه و اولیاء الهی فرمودهاند و این نوع عزاداری است که انسان را در کشتی نجات وارد میکند؛ شاید بتوان گفت مقصود اصلی آیتالله سید محمدمحسن طهرانی از این سخنرانی، همین جمله است. ایشان ابتدا دربارۀ تأثیر شرایط بر فراموشی سنّت سخن میگویند و برای آن دو مثال اصلی میزنند: 1. نشستن روی زمین؛ که در ذیلِ آن با نقد رسمهای غلط مهمانیها و محافل عروسی در پذیرایی، بحث به نقد برخی رسوم عروسی و ارتباط با نامحرم کشیده میشود و مطالب بسیار مهمی مطرح میگردد. 2. برگزاری مجالس اهلبیت بر اساس سنّت؛ ایشان معنای کشتی نجات و راه ورود در آن را مطرح میکنند و با نقد روشهای مرسوم عزاداریهای امروز، معنای صحیح «گریه» و «گریاندن»، روش درست برگزاری مجالس اهلبیت و وظیفۀ مهم صاحبخانه در آن را تبیین مینمایند.
چگونه واردِ کشتی نجات امام حسین شویم؟
توضیحات:
برگزاری مجالس سیدالشهدا علیهالسلام باید به همان شیوهای باشد که ائمه و اولیاء الهی فرمودهاند و این نوع عزاداری است که انسان را در کشتی نجات وارد میکند؛ شاید بتوان گفت مقصود اصلی آیتالله سید محمدمحسن طهرانی از این سخنرانی، همین جمله است. ایشان ابتدا دربارۀ تأثیر شرایط بر فراموشی سنّت سخن میگویند و برای آن دو مثال اصلی میزنند: 1. نشستن روی زمین؛ که در ذیلِ آن با نقد رسمهای غلط مهمانیها و محافل عروسی در پذیرایی، بحث به نقد برخی رسوم عروسی و ارتباط با نامحرم کشیده میشود و مطالب بسیار مهمی مطرح میگردد. 2. برگزاری مجالس اهلبیت بر اساس سنّت؛ ایشان معنای کشتی نجات و راه ورود در آن را مطرح میکنند و با نقد روشهای مرسوم عزاداریهای امروز، معنای صحیح «گریه» و «گریاندن»، روش درست برگزاری مجالس اهلبیت و وظیفۀ مهم صاحبخانه در آن را تبیین مینمایند.
چگونه واردِ کشتی نجات امام حسین شویم؟
13این نحوه حرکت کردن و عزاداری کردن، انسان را از سفینةالنجاة بیرون میاندازد، نه این که انسان را وارد سفینه کند. [اینکه] همّت انسان فقط همین سینه زدن و عزاداری و دادوبیداد و صدا بلند کردن و نعره کشیدن و اینها بشود! آیا ما در مجالس خود ائمه (امام سجّاد یا امام رضا یا امام صادق که مجلس تشکیل میدادند) سراغ داریم که آنها هم اینطور عزاداری میکردند [که] داد بکشند، بیفتند، بر سرشان بزنند؟! اینطوری دیدهایم؟! نه! حضرت کنار مینشست و آن [ذاکر] هم ذکر مصیبتی میخواند، حالا این وسط [هم] یکی غش میکرد، اشکال ندارد. از حال رفتن اشکال ندارد. ازحال رفتن یکی از [روی] مصیبت اشکال ندارد. انسان از یک مصیبتی، بیخود بشود و بدون اراده صدایش بلند شود که اشکال ندارد؛ [بلکه] فیلم درآوردن اشکال دارد هنرپیشگی به خرج دادن اشکال دارد! کسی که یک قطره اشک بهاندازۀ بال مگس از چشمش نمیآید، همینطور [صدا بلند کند، اشکال دارد]!
یک دفعه [فیلمی] دیدم که [کسی] داشت دیگری را نگاه میکرد و با او حرف میزد، یکدفعه دوربین رفت جلویش، تا دوربین [جلو] رفت، شروع کرد سرش [را پایین انداختن] و اوهاوه گریه کردن! نمیدانم شما هم دیدهاید یا نه؟ چنان تکان میخورد، مثل مادر بچهمرده! تو که الآن داشتی به دوربین و اینطرف و آنطرف نگاه میکردی! منتها ایشان یکخُرده دیر متوجّه شدند که باید تباکی کنند؛ دوسه ثانیهای دیر متوجه شدند! اگر زودتر بود که خب بهتر بود و ما هم نمیفهمیدیم!
این مسئله، مسئلهای است که باید به آن توجّه شود. بنده درصحبتهایی که قبلاً خدمت رفقا کردهام، به این قضیّه تذکر دادهام که مقصود از این مجالس، عربده کشیدن نیست. انسان عربدهها را بالای کوه و در درّه هم میتواند بکشد!
انتخاب اشعار مناسب برای مجالس اهل بیت
در این مجالس، باید اشعار، اشعاری باشد که حکایت از آن واقعه با آن ارزشهای والا داشته باشد. اشعاری که در نوحه و [روضه و ذکر] مصیبتهاست و موجب وهن امام و مقام امام میشود، بهطوریکه دیگران اگر به ما بخواهند نگاه کنند، میگویند: «اینها برای چه دارند گریه میکنند؟! آخر این شعر که گریه کردن ندارد»، اینها نباید گفته شود. باید اشعاری باشد که هدف و مکتب امام را نشان بدهد. باید اشعاری باشد که وقتی مجلس تمام میشود، انسان احساس کند که باید خودش را عوض کند. خب بالأخره مجلس امام حسین برای چیست؟! برای عوض کردن است دیگر! برای تغییر دادن است دیگر!
