چگونه واردِ کشتی نجات امام حسین شویم؟

مسئولیت صاحبخانه دربارۀ کیفیت ادارۀ جلسۀ عزاداری

ولی از آن جایی که در هر منزلی که مجلس منعقد می‌شود، صاحب آن منزل نسبت به تدبیر و ادارۀ آن مجلس مسئولیّت دارد، دیگر ما نمی‌توانیم از خودمان رفع مسئولیّت کنیم.

دقت علامۀ طهرانی در جزئیات روش برگزاری مجالس منزل ایشان

بنده خودم در زمان مرحوم آقا [علامۀ طهرانی] بارها می‌دیدم که گاهی اوقات بعضی می‌خواستند خارج از برنامه عمل کنند، ایشان تذکّر می‌دانند که نکنید! یا [وقتی] یک شخصی می‌خواست برود روضه‌خوانی کند، [تصور این بود که] خب روضه‌خوانِ امام حسین است دیگر! چه فرقی می‌کند؟! برای امام حسین آمده، نباید جلویش را گرفت! ولی ایشان می‌گفتند: «نه‌خیر! روضه‌خوان مشخّص شده، ذاکر مشخّص شده، منبری مشخّص شده است. کسِ دیگر هم حق ندارد این کار را انجام بدهد!» چرا؟! چون مجلس در منزل ایشان است. اگر مجلس در منزل دیگری بود، آن شخص می‌توانست [اجازه دهد که] از اول آدم تا آخر خاتم همه بیایند روضه بخوانند! هر کسی از در وارد شود [بگویند:] «آقا برو آنجا!» [چنین افرادی] در هیئت‌ها هستند. هرکس وارد می‌شود [می‌گویند:] «به‌به! حاج‌آقا فلان آمده! آقا بیا میکروفون را بگیر دستت، به فیض برسون!»

روش ناصحیح برخی از هیئات در استفادۀ بی‌ضابطه از ذاکرین و سخنرانان

ما یک جا رفتیم، یکی میکروفون را گرفته بود، [با خود] می‌گفتیم بابا این که پشت میکروفون قرار گرفته، گاوکُش است یا روضه خوان است؟! قیافه‌اش به این اوّلی بیشتر می‌آمد! گردن [کلفتی داشت]! آخر ما روضه‌خوانِ این‌طوری هم ندیده بودیم! [با لحنِ داش‌مشدی می‌گفت:] «حاج‌آقا فلان اومده، صلوات براش بفرستید! فقط دو خط شعر! دو خط شعر ما را به فیض برسون!»

تفاوت سلایق در کیفیت و کمّیت مجالس و آزادی افراد در انتخاب

خب بعضی این‌طوری خوششان می‌آید و به این نحوه دوست دارند. [ولی] ما این نحوه را نمی‌پسندیم و در مجالسی هم که در منزل خودمان باشد، از این جریان جلوگیری می‌کنیم؛ کسانی که بخواهند به این کیفیت وارد شوند، آنها را بیرون می‌کنیم؛ و افرادی که بخواهند به آن نحوه (خارج از میزان) صدایشان را بالا ببرند، آنها را اخراج می‌کنیم. ولی همین‌ها می‌توانند در جای دیگر و در فضای دیگر، مجلس داشته باشند. روز عاشورا یک مجلس منزل ما باشد، هرکس با این سبک می‌خواهد، بیاید؛ هرکس هم نمی‌خواهد، اشکال ندارد [که] جای دیگر، مجلس داشته باشند. همین‌طور در شب‌ها اگر افراد تشخیص می‌دهند که شاید مثلاً بعضی از جاها برایشان مشکل باشد و نتوانند [عزاداری کنند، می‌توانند جای دیگر مجلس داشته باشند]. خب [مجلس] امام حسین را که دیگر نمی‌شود جلویش را گرفت. هرکس می‌تواند با همان کیفیت و تشخیصی که می‌دهد، مجلس خودش را داشته باشد و اشکالی ندارد. در  این صورت دیگر حرف و نقلی و مطلبی هم نیست. خیال می‌کنم که این نحوه، شیوه‌ای باشد که طرفین یا اطراف بتوانند [با آن] به آنچه در ذهن و در نیّت می‌پسندند، برسند.