چگونه واردِ کشتی نجات امام حسین شویم؟

یک شخص ممکن است که بگوید:

آقا، بنده دیده‌ام که فلان کار خیلی خوب است؛ گِل به سر زدن خیلی خوب است؛ این نحوه شعر گفتن خیلی خوب است؛ «پیس‌پیس‌‌پیس‌پیس» درآوردن و این اطوار‌هایی که در بین اشخاص دیگر می‌بینیم خیلی خوب است؛ اصلاً باید روضه و وضعیّت همین‌طور باشد و عشق و علاقۀ افراد هم بیشتر به این سمت کشیده می‌شود، ما باید در اینجا یک مسامحه و تسامحی قائل شویم.

[اما] بنده این تسامح را نمی‌توانم قائل بشوم و اگر نسبت به این قضیّه حجّیتی هست، هرکسی خود ‌داند.

ضرورت قانونمند بودن مجالس اهل‌بیت و راه ندادن افراد اخلالگر در برگزاری صحیح آن

ولی مجالسی که در بیت عاریه‌ایِ حقیر در همین‌جا برقرار می‌شود، آن مجالس باید طبق همین میزان باشد. چطور اینکه رفقا مشاهده کردند که وقتی بنده احساس کردم بعضی از اشخاص حضورشان در مجلس مضرّ است، پایشان را قطع کردم و گفتم: «حقّ ندارند بیایند و اگر بیایند با شدّت برخورد خواهد شد!» و این کار بنده موجب اعتراض بسیاری شد و شنیدم که [گفتند]: «انسان نباید مجلس امام حسین را [محدود کند] و باید درش برای همه باز باشد.»

اتفاقاً مجلس امام حسین باید خیلی قانونمند باشد! شما در مجلس امام حسین [بیمار] وبایی می‌آ‌ورید [تا] همه وبا بگیرند؟! یا بیرونش می‌کنید؟! چون اول خودت وبا می‌گیری! آیا یک شخصی [را] که بیماری اپیدمی داشته باشد در مجلس امام حسین می‌آورید؟! آیا کسی [را] که بیاید فحش بدهد در مجلس امام حسین می‌آ‌ورید؟! آیا آدمی را که با او خلاصه حساب‌و‌کتاب دارید در مجلس امام حسین [می‌آورید]؟! یا اینکه نه! اتفاقاً مجلس امام حسین مجلسی است که باید بهترین ضوابط و بهترین افراد در آن باشد. این مجلس [امام حسین] با مجلسِ خدا چه فرقی می‌کند؟! با مجلس ذکر چه فرقی می‌کند؟! خب [در این صورت] در مجلس ذکر هم همه باید بیایند! مگر بین امام حسین و بین خدا فرق است؟! مجلسی است که انسان عصر جمعه می‌گیرد برای ذکر یا برای دعای سمات؛ چرا همه افراد نباید شرکت کنند؟! آنها هم می‌گویند: «ما هم می‌خواهیم بیاییم دعای سمات بشنویم! چه می‌گویید؟! ما هم دلمان می‌خواهد دعای سمات بشنویم! مگر دعای سمات فقط مال شماست؟!» اینها مسائلی است که بایستی در نظرگرفت. لذا بنده از این به بعد نسبت به این مسئله عکس‌العمل نشان می‌دهم.