اهمیت شناخت حق و پایبندی به آن

در نگاه اولیاءالهی، افرادِ بزرگ و کوچک احترام یکسانی دارند

وقتی این را یاد گرفتیم، آن‌وقت تفکرمان نسبت به [جایگاه افرادِ] بزرگ و کوچک به یک سطح درمی‌آید؛ می‌شود تفکر عرفا و اولیاء. به کوچک همان‌طور نگاه می‌کند [که به بزرگ نگاه می‌کند]. ابن‌سینا دارد: «یُبَجِّلُ الصَّغیرَ [مِن تواضِعِه] کَما یُبَجِّلُ الکَبیرَ.» به کوچک همان‌طور نگاه می‌کند که به یک شخص بزرگ نگاه می‌کند. برایش متر و اندازه و باسکول و وزنه کنار می‌رود. اگر کسی باشد [که] ماشاءالله صد و هفتاد‌هشتاد کیلو وزن داشته باشد [و] از این در وارد شود، یک‌دفعه شما خواهی‌نخواهی بلند می‌شوید! راست می‌گویم ها! حالا اگر همین آقا رژیم گرفت و گرسنگی به او دادند و شد شصت کیلو؛ وقتی وارد می‌شود سرت را هم می‌کنی آن طرف [که به او سلام هم نکنی!] این می‌شود احترام باسکولی! این احترام‌های ما همه باسکولی و کِشی‌مَنی است؛ همه به طول و مقدار و متر است. در پیشگاه توحید و عدل الهی و معیاریتِ امیرالمؤمنین، دیگر معیار، کِشی‌مَنی و طول و عرض نیست؛ [بلکه] می‌رود روی خود آن واقع و حقیقت مسئله.

ما در زمان سابق وقتی که بعضی از مسائل مرحوم آقا [علامه طهرانی] را مشاهده می‌کردیم، برایمان  [موجب] تعجب بود که مثلاً چرا ایشان این‌قدر به کار این بچه اهتمام دارد! [مگر] برآوردن درخواست و تقاضایش چقدر مهم است؟! حالا اگر مِن‌باب [ساکت کردن بچه باشد، می‌توانستند] بگویند: «برو بابا، حالا بعد برایت می‌گیرم. حالا اگر بستنی می‌خواهی بعد برایت می‌گیرم؛ اگر توپ می‌خواهی بعد برایت می‌گیرم. حالا برو!» [یا به دیگران بگویند:] «[این بچه را] بگیر، آرامَش کن!» [ما به بچه] توجه نمی‌کنیم. اما می‌دیدیم ایشان نه به‌خاطر انتساب [بچه به خودشان]؛ [بلکه] اصلاً از کارشان و نوشته‌شان دست برمی‌داشتند، می‌آمدند دست این [بچه] را می‌گرفتند، می‌آوردند و به یکی از بزرگترها می‌دادند و می‌گفتند فلان چیزی که می‌خواهد را انجام بدهید؛ یا مثلاً ساکتش کنید.