تفسیر علی به حق و حق به علی علیه‌السلام

وقتی که او «ممسوس فی ذات الله» شد، پس هرجا که او حضور دارد، در آنجا حق وجود دارد؛ و هر کجا در عالم حقّی وجود دارد، در آنجا علی وجود دارد! چه در قضایایی که در میان شیعه است، چه در قضایایی که در میان اهل‌تسنّن است؛ چه در قضایایی که در میان یهود، در میان نصاری، در میان زرتشتی‌ها و در میان بی‌دین‌هاست. هر کسی، در هر قضیه‌ای، در هر واقعه‌ای حکم به حق کند، گرچه بی‌دین و ملحد و لا مذهب باشد، در آنجا علی وجود دارد! جای پای علی را می‌بینیم! علی می‌گوید: «من آنجا هستم!» و من این نکته را و این سرّ را به شما گفتم بروید روی آن فکر کنید.

فرق نمی‌کند چادری باشد یا بی‌حجاب، ریش گذاشته باشد یا ریشش را زده باشد؛ در هرجا که شخص حرف حق را زد، آنجا علی وجود دارد! بی‌حجاب باشد، باشد! بی‌دین باشد، باشد! چرا؟ چون «الحقّ مع علیّ؛ حق با علی است». نه‌اینکه این حق جدای از علی است [است] و آن علی هم مطابق با آن حق در قضاوت‌ها، در داستان‌ها، در مسائل برای خودشان هستند [و مطابق با حق عمل می‌کنند]! نه! پیغمبر به‌طور اطلاق فرمود؛ اصلاً الف و لام [الحق]، الف و لام جنس است دیگر؛ [یعنی] امیرالمؤمنین با حق است!

اگر پیش رسول خدا بیاییم و بگوییم: «آقا! در این قضیّه و این اختلافی که بین [این] دوتا مجوسی، دوتا نصرانی، دوتا بی‌دین [یا دوتا] کمونیست [وجود دارد]، کمونیستی که دیگر خدا و هیچ چیزی را نمی‌شناسد، این [شخص] می‌گوید ”تو به من این حرف را زدی“ و راست هم می‌گوید و آن [شخص دیگر] می‌آید بر اساس دروغ می‌گوید: ”من این حرف را به تو نزده‌ام“ و انکار می‌کند و دروغ هم می‌گوید؛ نه‌اینکه اشتباه کند؛ کتمان می‌کند، ... 

در همان قضیّه [فرض کنید] دوتا کمونیست، آن‌طرف دنیا در منظومۀ شمسی، این [کمونیست] به آن [طرف مقابل خود] می‌گوید: «تو این حرف را به من زدی» و راست می‌گوید. آن [طرف مقابل] می‌گوید: «من این حرف را به تو نزده‌ام» و دارد انکار می‌کند و دروغ می‌گوید، در اینجا علی وجود دارد و در آنجا [یعنی] مقابل علی کیست؟ دیگر حالا اسمش را نمی‌آورم، آن وجود دارد؛ شیطان وجود دارد! چرا؟ چون علی مظهر صدق است و صدق هم هرجا باشد، می‌گوید: «من حاضرم».