کیفیت تبدیل سیئات به حسنات

ما همیشه در این دنیا به آن طرف [مقابل] نگاه می‌کنیم، به خودمان نگاه نمی‌کنیم. به انتساب مسائل به خودمان نگاه نمی‌کنیم. همیشه می‌خواهیم ببینیم مثلاً طرف چقدر نسبت به این قضیّه واکنش نشان می‌دهند ـ متوجّه عرضم که می شوید؟ ـ طرف چقدر به این مسائل واکنش نشان می‌دهد؟! آیا واکنشش زیاد است یا کم است؟ دردسر درست می‌کند یا نمی‌کند؟ هیچ به این فکر نمی‌کنیم که این قضیّه یک طرفش به تو است، دارد به تو نگاه می‌کند، به ریش تو دارد می‌خندد! می گوید: تو ادعای نیابت پیغمبر داری می‌کنی هی هی!! تو ادعای نیابت پیغمبر می‌کنی و داری به من دروغ می‌گویی! تو ادعای نیابت پیغمبر می‌کنی، داری حقه می‌زنی! تو ادعای نیابت پیغمبر می‌کنی، داری کلک می‌زنی! خیال می‌کنی من نمی‌فهمم؟! بفرما این سند! اینجاست که انسان می داند آن کلام مرحوم آقا «که در عمرم ‌چنین حالی برایم پیدا نشد!» [یعنی چه؟]

این مسئله میزان صدق افراد را نشان می‌دهد! یعنی اگر ما در این مسئله و همین کلام برویم، که چرا برای ایشان یک‌هم‌چنین حالی پیدا شد؟ [خیلی مسائل روشن می‌شود.] بالاخره این یک مسئله و قضیۀ دروغ که نیست، یک قضیّۀ واقعی است دیگر. چرا باید برای ایشان این قضیّه پیدا بشود؟ چرا این ناراحتی، یک ناراحتی عادی و متعارف نبوده است؟ اگر برای ما اتفاق بیفتد ـ°جدی دارم می‌گویم°ـ چه واکنشی نشان می‌دهیم؟ اینهایی که دارم خدمتتان عرض می‌کنم، اینها نکات کلیدی راه ما است! نکات کلیدی است؛ که ما بدانیم در چه وضعیتی هستیم، یک خورده مسئولیت خود را بالا ببریم. یک خورده تعهّدمان را بالا ببریم. یک مقداری حسّ مسئولیت پذیری را در خودمان تقویت کنیم. می‌توانیم غیر از این لباس را برداریم، لباسی عادی هم بپوشیم؛ [بعد] هر غلطی می‌خواهیم بکنیم، برویم بکنیم. هر کاری برو بکن دیگر، خودت می دانی، آدم عادی هستی دیگر! چرا باید این‌طور باشد؟

رابطۀ ادراک مبانی و التزام به آن

چون هرچه ادراک انسان و حس انسان نسبت به مبانی بیشتر باشد به همان اندازه، باور و التزام و اهتمامش، به لوازم آن مبانی بیشتر خواهد بود. این یک چیز طبیعی است. یک چیز طبیعی است دیگر.