‌اهمیت صدق و اخلاص در جمیع شئون زندگی

أعوذ بالله من الشیطان الرجیم 

بسم الله الرحمن الرحيم

خوب بود [وقتی] ساعت‌ها جلو یا عقب می‌آمد، خدا هم به این ملائکه اش می‌گفت: «خورشید را هم جلو و عقب بکشند!» ساعت‌ها عقب می‌آید، ولی خورشید سر جایش است! معلوم است ما نمی‌توانیم در کار خدا و تکوین دخالت کنیم. در کارهای خودمان و خلق خدا چرا؛ [می‌توان دستور داد:] بگیر! برو! ببند! بریز! بیا! و منع و نهی [کرد]، ولی در کار خدا نمی‌شود. خدا آنجا نشسته یا ایستاده و کار خودش را دارد انجام می‌ دهد. برای خدا نشستن و ایستادن یکی است، فرق نمی‌کند. صبح بلند می‌شویم می‌خواهیم بیاییم، می‌بینیم هوا تاریک است هنوز، ولی او کار خودش را انجام می‌دهد. ما خیال می‌کنیم می‌توانیم در کار و ارادۀ خدا تصرف کنیم! و آن را کم و زیاد کنیم! و به میل و دلخواه خود، آن اراده و خواست را تغییر بدهیم! عجیب اینجاست که نفْس می‌آید و برای خودش مَحمِل الهی هم درست می‌کند ها! بنده خودم را عرض می‌کنم؛ به کسی کاری نداریم. یک وقتی حواس جای [دیگر] نرود؛ بنده خودم را می‌گویم. خیال می‌کنیم این مسئله، مسئلۀ صدقی هست! راست است! و بر آن اساس می‌آییم و احتجاج می‌کنیم. از این‌طرف و آن‌طرف شواهد می‌آوریم، مثال می‌آوریم، و موقعیت و دستورات خود را بر آن شواهد منطبق می‌کنیم! مثلاً می‌گوییم: «الآن حرف من مثل حرف فلان شخص است! الآن عمل من مثل زمان فلان شخص است! الآن اوضاع من و محیط من، مثل اوضاع و محیط فلان مورد است! در آن موقع این‌طور بوده، الآن هم همین است! پس این مثل آن است! پس من مثل اون هستم! پس حرف من مثل آن است!» ببینید! این نفْس چقدر قشنگ می‌آید و این مسئله را جلو می‌برد. در کارهای شخصی‌ ها! در کارهای شخصی [خودمان]، در ارتباطات خودمان، در مسائل خودمان، می‌آییم یک چنین مسائلی را در نظر می‌گیریم! غافل از این‌که همۀ این‌ها برخاسته از نفْس ماست! همۀ این‌ها برخاسته از انانیّت ماست! و برخاسته از خودمحوری ماست! و برخاسته از آن حیثیّت ارتکازی ماست!