‌اهمیت صدق و اخلاص در جمیع شئون زندگی

ائمۀ ما می‌نشستند، صحبت می‌کردند. هرکس هر کاری می‌کند بالاخره تبعاتی دارد. الآن من دارم اینجا چه کار می‌کنم؟ خب بحث‌هایی است که داریم انجام می‌دهیم. حتما که قرار نیست کپی و زیراکس کنیم! اگر قرار بود کپی و زیراکس کنیم این همه تقریرات هست! هرکس می‌خواهد از رفقا و دوستان خودش بلند می‌شود می‌رود تقریرات را مطالعه می‌کنند. راجع به حج چقدر تقریرات نوشته‌اند؟ خب بفرمایید بروید نگاه کنید دیگر. قرار بر کپی و زیراکس کردن که نیست. قرار بر این است که ما به اندازۀ فهم قاصر و خاطی و غیر معصومانۀ خودمان [این‌ها را مطرح کنیم]. عصمت مال امام است. آن حسابش جداست (امام معصوم). البته [وقتی] من می‌گویم امام، خودتان می‌دانید دیگر که معصوم همیشه [در نفس واژه امام نهفته است؛ نیاز به آوردن واژه معصوم بعد از امام نیست]! والله روزگاری شده است! چه کار کنیم؟ حتما باید بگوییم امام معصوم! عصمت فقط مال کیست؟ مال امام معصوم ماست! او هم الآن یک نفر بیشتر نیست! خبر نداریم کجاست.

در مشهد، بالای قبر مرحوم آقا [علامه طهرانی] داشتم فاتحه می‌خواندم، دیدم دوتا خانم آمده‌اند آنجا. یکی به دیگری یک اشاره‌ای کرد. آن وقتی که من «فاتحه» و «انّا أنزلنا» و این‌ها را خواندم و داشتم می‌رفتم، یکی آمد گفت: «آقا شما با ایشان نسبتی دارید؟»

گفتم: «بله، من از منتسبین به ایشان هستم. از اقوام ایشان هستم!»

گفت: «ایشان امام بوده؟»

گفتم: «چه فرمودید؟!» نگاه کنید ببینید فرهنگ مردم چه شده!

گفت: «ایشان امام بوده؟!»

گفتم: «امام این است!» [یعنی] اشاره کردم به حضرت امام رضا علیه‌السلام.

گفتم: «امام ما این است!»

گفت: «یعنی امام نبوده؟»

گفتم: «عزیز من! ما دوازده تا امام بیشتر نداریم! اولش أمیرالمؤمنین علیّ بن أبی طالب، آخرش هم امام زمان که غائب است! ایشان امام نبوده یعنی چه؟!»

گفت: «ببخشید، خیلی عذر می‌خواهم»

گفتم: «نه، من به شما تذکر و تنبُّه دادم. به کسی امام نگویید! امام ما، امام زمان علیه‌السلام است. امام ما، معصوم است. ما همه خطاکاریم. ما همه گناه‌کاریم. او امام است. یکی اینجا دفن است، بقیه هم جاهای دیگر دفن هستند، آنی هم که از این‌ها حاضر است یک نفر است. آن هم امام زمان علیه‌السلام است و بس.»