دیدگاه اولیاء الهی نسبت به مساله مرجعیّت

تأسف از رویکرد ناپسند مواجهه با مخالف در جوامع علمی

من اصلاً نمی‌دانم چه‌جوری شدم؛ اصلاً نمی‌توانم [تحمل کنم]. حالم یک جوری می‌شود. چندی پیش بود یک بنده خدایی برای من یک چیزی آورد؛ صحبت بعضی‌ها را آورد. از آن اول كه نگاه كردیم، [دیدیم] اُه اُه اُه! چه بساطی است! چه طرز صحبت كردن است! تعجب کردم. خیلی تفاوت بود.

[...] نتیجۀ اینها همین مسائل است. همین حرف‌هاست. نگاه كنید ببینید [با] همین صدرالمتألهین [چگونه برخورد می‌کردند!] این واقعاً چقدر روش ناپسند و زشتی باید باشد كه یك حكیم باید بلند شود از قم به كهك برود و به‌خاطر حرف و نقل و تكفیر و سّب و این چیزها [با ایشان این‌گونه برخورد شود]. خب بابا، بنشینید حرف بزنید! بنشینید با او بحث كنید! خب این که دیگر... خیلی واقعاً طریقه، طریقۀ زشتی تا به‌حال همین‌طور بوده، و هست ها! و این مسئله همین‌طور هست؛ نه تنها در اینجا، [بلکه] در هر جایی این قضیه هست. نه تنها فقط در این حوزه و این چیزها [در همۀ جاها همین‌طور است]. این چیزهایی هم که ما می‌دیدیم. [مثلاً وقتی] طرف یك عقیده‌ای برخلاف عقیدۀ انسان دارد، دلیلی ندارد به او سلام نكنند. برای چه [سلام نکنند]؟! اعتنا نكنند؟! اخم كنند؟! فلان؟! واقعاً خیلی جای تأسف است كه كارهایی كه مردم عادی نمی كنند، ما داریم انجام می‌دهیم.

اللَهمّ صلّ علیٰ محمّدٍ و آلِ محمّد