اهمیت عمل بر اساس ظاهر

و مشخص بود برای افراد، که این قضیّه انجام شده و ایشان هم حضور پیدا کرده است. و مطلب دیگر این بود که گفتند: «شما دیگر برو به تحصیلت[بپرداز] و دیگر مطالب را پیگیری نکن!» که ایشان (مرحوم علامه) می‌گفتند: «دیگر ما از آن به بعد آمدیم و مقدمات هجرت به نجف را فراهم کردیم.»

توجه به مجموعه نظام عالم خلقت

ببینید! صلاح نیست که این وصیت‌نامه پیدا بشود. این وصیت‌نامه اخفائش و اختفائش در ضمن یک مجموعه‌ای از شرایط و مسائل است که با هم این قضیّه اتفاق افتاده است و آن‌وقت شما می‌خواهید از میان این مجموعه فقط این وصیت نامه را بیرون بکشید؛ همه چیز چه می‌شود، به هم می‌ریزد! شاید وقتی که نگاه کنیم به این قضیه مسائل غیر مترقبه‌ای اتفاق می‌افتاد که فرد اصلاً پشیمان می‌شد که آقا نخواستیم! ولی این قضیه الان بماند، مخفی بماند، خدا بیشتر می‌‌دهد؛ حالا مگر شما چقدر کتاب دارید؟! اتفاقا پدر‌بزرگ ما خیلی کتاب نداشت! مرحوم آقا چقدر داشتند! چقدر! چه وضعیتی! چقدر [بیشتر] از این خدا می‌دهد، بالاترش هم می‌دهد، مسائل بالاتری می‌دهد؛ منتهی اینها، همه زمان می‌خواهد شرایط می‌خواهد تا اینکه او برسد. 

این قضیّه را ما نمی‌فهمیم! ما فقط از میان آن مجموعه‌ای که پیدا می‌شود و آن مجموعه یک حادثه‌ای را ایجاد می‌کند، فقط یکی از آن را می‌خواهیم در بیاوریم و به آن یکی برسیم! بدون اینکه [به مجموعه توجهی داشته باشیم]. خب اگر می‌توانیم و قدرتش را داریم، همه را عوض کنیم! یعنی کل این سیستم علل و اسباب و جوانب و خصوصیّات و اطرافی که دست به دست هم دادند و این پدیده را به‌ وجود آوردند؛ اگر می‌توانیم [ همه را تغییر بدهیم]. آن را که نمی‌توانیم‌ عوض کنیم! می‌رویم فقط سراغ این یکی!

[جواب را] می‌فهمیم، به دست می‌آوریم که آن [چیزی که می‌خواهیم] الآن در آنجاست، در فلان صندوق خانه است، در فلان اطاق است. یک دفعه مُترصِّد باشیم بلند شویم و برویم، آن قضیّه را بدست بیاوریم؛ درحالی‌که وقتی می‌خواهیم برویم آن کار را بکنیم یک‌مرتبه به یک مصیبت اشدّی مبتلا می‌شویم!