اهمیت عمل بر اساس ظاهر

لزوم طیّ طرق ظاهری در زندگی و برکات آن

لذا در این‌گونه موارد به‌طور کلی انسان همان مسیر ظاهری را که برای او قرار داده شده است باید برود. اگر بیماری است مراجعه به طبیب بکند؛ اگر فرض کنید که مشکلی هست، باید مراجعه به محاکم بکند؛ مراجعه به محاکم و قاضی و این حرف‌ها بکند. اگر یک کدورتی است، باید علل و اسباب ظاهری و اینها را انجام بدهد. برود به دنبالش، رسید رسید، نرسید نرسید! صلاح بر این است! مگر قرار بر این است که همه در دنیا به حقشان برسند؟! اگر به حقشان برسند که دیگر مطلبی نبود! مگر قرار بر این است که هیچ ظلمی ‌نباشد! آن زمان، زمانِ امام زمان است؛ حالا باید دعا کنیم که حضرت ظهور کند.

ولی در این دنیای وا‌نفسایی که در هر گوشه‌اش هزار تا ظلم اتفاق می‌افتد [انسان باید راه خودش را برود]. مگر اینها همه رمّال و از اینها دارند و یکی یکی [مشکلات را حل می‌کنند]! نه آقا! آن بندگان خدا با همین کیفیّت می‌روند و عمل می‌کنند.

لذا به‌طور کلی دنبال این مطالب رفتن و اینکه انسان بخواهد از راه غیر عادی برسد، هیچ نتیجه‌ و فایده‌ای ندارد و تقدیر و مشیت خدا هم بر همین اساس هست و انسان بایستی که خودش را با همان تقدیر و مشیت تطبیق بدهد.

و اگر رفت، هم به آنچه که مورد تقدیر و رضای خداست رسیده است و مهم‌تر اینکه از آن حرف‌ها، عبور کرده است. یعنی برای خودش یک ذخیره‌ای در نفسش نگه داشته است و با این ذخیره یک قدم به جلو گذاشته است. یک قدم در حوادث آینده و در ترقیات آینده به جلو گذاشته است! اگر این کار را نکرد و خواست این مشکل را از غیر از این مسائل بخواهد حل بکند؛ ممکن است به نتیجه برسد ـ نه اینکه نرسد ـ ولی گیر کرده است. بعد معلوم می‌شود که عجب! اگر این نحوه را انجام نمی‌داد و اگر بر جَری ظاهر عمل می‌کرد و اگر به دنبال مسائل غیرمتوقَّع از طُرق غیر‌عادی نمی‌رفت، چه برکات و چه آثار و چه خصوصیّاتی داشت که الآن اگر نگاه بکند خنده‌اش می‌گیرد که عجب ما اصلاً باید دنبال اینها برویم! اصلاً دیگر الآن فکرش را هم حتی نمی‌کند که بخواهد فکرش را مشغول کند.