شرح و تفسير روايت( اعبد اللَه کأنّک تراه فان لم تکن تراه فإنه يراک)

 یكی، كم كم، یواش یواش بله، آن هم باشد بالاخره عیب ندارد، اما نه اینكه انسان یادش برود نه! مراقبه یعنی تذكر نسبت به این دگردیسی و تغییر و تحولی كه برای انسان پیدا می‌شود این را می‌گویند مراقبه. انسان یادش نرود هی باید درصدد باشد، به دنبال باشد خدا هم كمك می‌كند.

 خب حالا تا به آنجا برسیم، این را حداقل می‌توانیم تصور كنیم كه خدا ما را می‌بیند، حالا ما نمی‌بینیم خیلی خب، ضعف ما، قصور ما، تقصیر ما، نقص ما، اینها به جای خود اینها همه هست، ولی آن‌طرفش را كه می‌توانیم ببینیم، بابا خدا می‌بیند این را كه دیگر انكار نمی‌توانیم بكنیم، بابا امام زمان ما را می‌بیند، حالا ما دركمان [پایین است‌].

 یك روز صبح در محضر مرحوم آقای حداد در كربلا بودیم، سوال كردم كه آقا این كه می‌گویند انسان امام زمان را می‌بیند ولی نمی‌بیند و این را چطور انسان می‌تواند حضور آن حضرت را در خود احساس كند؟ ما آن موقع نوجوان بودیم تقریبا هفده سالمان نشده بود. بله! ایشان فرمودند: اصلًا مگر ممكن است كه انسان سر از خواب بردارد و پيش از آنكه چشمش به چيزى بيفتد به امامش نيفتد؟! این حرفها را ما آن موقع نمی‌فهمیدیم، خب! بالاخره اینكه این یك شخص بزرگی است حالا یك حرفی می‌زند بسیار خب! حالا ما كی به آن برسیم و اینها. اما می‌دیدیم این بزرگان هیچ وقت در مطالبشان شوخی نداشتند، آنچه كه باید می‌گفتند می‌گفتند، حالا شخص باید برسد، كم نمی‌گذاشتند در مرتبه پایین مطلب را نمی‌گفتند، همیشه مطلبشان اوج داشت، واقع را می‌گفتند آنچه را كه خودشان می‌دیدند می‌گفتند، آنچه را كه خودشان احساس می‌كردند می‌گفتند، بعد می‌گفتند حالا تو بیا بالا! چرا در آن پایین مانده‌ای؟ بیا بالا و ببین چه خبر است، بیا بالا تا امام را احساس بكنی، آن حقیقت را احساس بكنی، بعد می‌فهمیدیم نه مثل اینكه حرفشان درست است. یعنی اصلا مگر می‌شود كه آن ظهور و تجلی امام علیه السلام و آن ولایت در یك جا فاقد باشد، یك جا باشد یك جا نباشد، اصلا این قضیه مگر امكان دارد؟