سلام‌علیکم؛

در کتاب امام‌شناسی (جلد ۳، صفحۀ ۶۴) حدیثی با این مضمون نقل شده است:

«قالَ رَسُولُ اللَّهِ (صَلَّی‌اللَّهُ‌عَلَیْهِ‌وآلِهِ): يَا عَلِيُّ، إِنَّ اللَّهَ غَفَرَ لَكَ وَ لِذُرِّيَّتِكَ وَ لِوَلَدِكَ وَ لِأَهْلِكَ وَ لِشِيعَتِكَ وَ لِمُحِبِّي شِيعَتِكَ.»

سؤالی که برایم مطرح شده این است که آیا منظور از «دوستانِ شیعیانِ تو» (لِمُحبّی شیعَتِک)، همین علاقه‌ای است که اکثر مردم ما به اهل‌بیت علیهم‌السلام دارند، یا منظور دوست‌داشتنِ حقیقی است که در پیِ آن اطاعت محض نیز وجود دارد؟

اگر منظور همین علاقۀ رایج است، پس تکلیف این‌همه گناه کردنِ علاقه‌مندان چه می‌شود؟ و اگر منظور دوست‌داشتن حقیقی و اطاعت محض است، پس فرق میان «دوستداران شیعیان» با خودِ «شیعیان» چیست؟

لطفاً این مسئله را برایم تبیین فرمایید.

با تشکر فراوان.