خروج از دین و انکار آن در شریعت اسلام موجب ارتداد است و این مسئله به عنوان یک اصل از اصول روابطِ اجتماعی که بنای نظام اجتماع بر آن استوار است مورد نظر و توجّه است.

دین در نظام اجتماعی به عنوان اصیل‌ترین اصل و اساسی‌ترین محور و حیاتی‌ترین روش و منش قرار دارد که کلّ مبانی و قوانین اجتماعی مجتمع بر آن محور قرار گرفته و از آن مُنشعب می‌شود. دین ناموس یک مسلمان است و او همچنان که از زن و فرزندش در مقابل تعدّی و اضرار باید محافظت و مراقبت نماید، از دین خود این چنین و بلکه بسیار بیشتر و حسّاس‌تر باید اقدام کند. خروج یک مسلمان از دین، فقط یک خروج نیست؛ بلکه به عنوان اهانت و بی‌اعتنایی و مسخره‌کردن آن تلقّی می‌شود و این نکته‌ای است که نزد خداوند قابل پذیرش نیست. اگر یک فرد بدون اینکه کسی مطّلع شود از دین خارج شد، باکی بر او نیست و کسی او را تعقیب نمی‌کند؛ مثل اینکه بدون اطّلاع افراد شرب خمر کند، امّا اگر این شرب خمر را در ملأ عام انجام داد و یا آثار آن در ملأ عام مشهود شد، او را حد می‌زنند. این‌جا هم همین‌طور است. کسی که بین خود و خدای خود این قضیه برایش اتفاق افتاد، کسی کاری به او ندارد؛ امّا اگر آمد و این خروج از دین را به سایر افراد بازگو کرد و یا مقاله نوشت یا سخنرانی کرد، معلوم می‌شود این فرد، غیر از خروج از دین، قصد و غرضی دیگر دارد. در این‌جاست که با او برخورد می‌شود.

البته باید توجّه داشت که خروج از دین، صرفاً موجب ارتداد نیست؛ بلکه باید ریشه و علل آن روشن گردد. چه‌بسا افرادی از روی جهالت و اِغواء به این مسئله دچار می‌شوند.