هوالعلیم. مقام امامت ـ چنانچه از آیات قرآن استفاده می‌شود ـ جنبۀ راهنمایی بشر به سوی کمال و سعادت اوست؛ چنانچه می‌فرماید: (وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنا) و در این سِمَت، جمیع انبیاء الهی و ائمه معصومین علیهم‌السلام اشتراک دارند و لذا هرکس که به این مرتبت نایل شد، می‌تواند اسوه قرار گیرد و امر و نهی او مشروع و لازم‌الاجرا خواهد بود و این منزلت، منافاتی با اختلاف درجات انبیاء علیهم‌السلام ندارد؛ زیرا این مرتبه، ناظر به اعمال و رفتار بندگان در قبال اوامر و نواهی خدای متعال خواهد بود؛ ولی ممکن است که خود انبیاء، در حقیقت امامت ـ که می‌توان گفت از مقولۀ تشکیک در مراتب سعۀ وجودی و تجرّد نفسانی فرد است ـ متفاوتند. خدای متعال دربارۀ حضرت ابراهیم علیه‌السلام در اواخر عمر او می‌فرماید: (قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً) و قطعاً حضرت ابراهیم قبل از این مرتبت، پیامبر بوده است و حتی از انبیاء اولوالعزم هم بوده است؛ ولی این مرتبه از امامت بسیار بالاتر از امامتی است که در آیۀ شریفه برای همه انبیاء قرار داده شده است. و امّا امامت ائمه معصومین علیهم‌السلام از تمامی مراتب امامت بالاتر است و پاره‌ای از افراد به واسطۀ عنایت پروردگار می‌توانند به عرفان کامل امام معصوم علیه‌السلام نایل شوند و در تحت ولایت او قرار گیرند و در این صورت، امام علیه‌السلام برای همیشه امام آن‌ها خواهد بود.