سلام علیکم آقا سید محسن سؤالاتی از محضر شما داشتم:
حکما می​گویند انسان به نفس و حتی جسم خودش علم حضوری دارد و در جای دیگر می​گویند علم حضوری یعنی استقبال نفس از وجود که عین خارج است و به ذهن نمی​آید حال این بیانات حکما این معنی را می​دهد که اگر بدن و نفس انسان وجود و ماهیت داشته باشند خصوصا بدن، در نتیجه انسان با علم حضوری وجود بدن را ادراک می​کند نه ماهیت بدن را؟ اگر پاسخ مثبت است پس چرا این ادراک حضوری شامل دیگر اشیاء نمی​شود و انسان ابتداً به علم حصولی آنها را ادراک می​کند؟
سؤال دوم در مورد قیامت است که آیا قیامت یک مسئله شخصی است یعنی هر انسانی باید سیر وجودی و نفسانی تا بهشت که مراتب مختلفی دارد را طی کند یا قیامت یک مسئله عمومی است و تا امام زمان ظهور نکند در دنیا و مسئله رجعت واقع نشود و طبق آیات قرآن زمین در هم نپیچد و خورشید خاموش نشود قیامت واقع نمی​شود؟ اگر طبق بیان ملاصدرا و شارح جلد هشتم اسفار علامه جوادی آملی قیامت ما فوق زمان و مکان است پس چرا قرآن نشانه​های آنرا در قالب پدیده​های طبیعی و زمانی و مکانی ذکر می​کند؟ آیا رسیدن عارف به عالم عقل یعنی رسیدن او به قیامت و قیام قیامت برای وی, در این صورت این مطلب را با آیات قرآن و مسئله ظهور حضرت مهدی(عج) و رجعت و نشانه​های طبیعی قرآن چطور جمع کنیم؟