راستش بعضی موقع‌ها به فکرم می‌آید آیا خدا هست؟ آیا قرآن حقیقت دارد؟ نکند ـ اعوذبالله ـ الکی باشد و مردم برای خودشان گفته باشند؟ یا راست است که آن، قبر امام رضاست که در مشهد است؟ نکند ـ اعوذبالله ـ الکی باشد؟ یا از کجا معلوم که قرآن کلام خداست، نکند ـ اعوذبالله ـ الکی باشد؟ یا اینکه از کجا معلوم که قیامت و آن دنیایی باشد؟

با این افکار چه‌کار کنم؟ به نظر خودم باید دلیلی برای این افکار بیاورم تا دیگر به سراغم نیایند؛ ولی وقتی دلیلی می‌آورم، انگار قانع نمی‌شوم و باید دلیل دیگری پیدا کنم. آیا این افکار زاییدۀ ذهن خودم است یا شیطانی است؟

لطفاً مرا راهنمایی کنید. من تا آنجایی که می‌توانم دستورات اسلام را انجام می‌دهم. نمی‌دانم با این افکار که می‌ترسم مرا به شک و تردید بیندازند، چه‌کار کنم! این افکار دارند دیوانه‌ام می‌کنند؛ می‌ترسم با این افکار دچار شک و تردید بشوم.

شنیده‌ام کسی که به شک و تردید بیفتد، تمام اعمال خوبش از قبیل نماز و روزه و... باطل می‌شود. آیا واقعاً صحت دارد که شک و تردید، اعمال را باطل می‌کند؟ چه‌کار کنیم که به شک و تردید نیفتیم؟ من خیلی نگرانم.