محضر مبارک حضرت استاد آیت‌الله حاج سید محمد محسن حسینی طهرانی دام‌ظله سلام علیکم و رحمت‌الله و برکاته؛

۱. فلسفهٔ عدد در اذکار سلوکی چیست؟ مثلاً اگر ذکری به‌جای سه مرتبه، هفت یا صد مرتبه گفته شود چه تأثیری دارد؟ و آیا عدد با توجه به تفاوت اذکار، افراد و قابلیت‌ها تغییر می‌کند؟ همچنین در عموم روایاتی که می‌فرمایند «مَنْ قالَ…» (هر کس بگوید…) یا هر کس فلان عمل را انجام دهد، آیا عبارتِ «هر کس»، مجوزِ عام برای گفتن این اذکار محسوب می‌شود یا خیر؟

۲. آیا این سخن از نظر عرفانی و فلسفی صحیح است که گفته شود: «فلان حادثهٔ ناگواری که در سفر اتفاق افتاد، ناشی از اثر سوءِ نفسِ فلانی بود و اگر او همراه ما نبود، این اتفاق نمی‌افتاد»؛ در حالی که آن بندهٔ خدا روحش هم از این مسئله خبر ندارد؟ آیا ذهن در فاعلیتِ نفس مؤثر است؟ و اصولاً نفوس در تأثیرات خود از مجرای ذهن عبور می‌کنند یا فعلی مستقل دارند؟

۳. آیا امیال عادیِ اولیای خدا ـ مانند میل به غذایی خاص یا کراهت از شیئی معین ـ حقیقتی در عالم امر دارد و پیروان باید خود را با آن تطبیق دهند یا خیر؟ برای نمونه، روایت شده است که پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم گوشت کتف گوسفند را میل می‌فرمودند؛ آیا واقعاً گوشت کتف برتر از ران گوسفند است، یا این تنها یک میل شخصی بوده و ارتباطی به دیگران ندارد؟ یا مانند این که نقل شده است مرحوم علامه فرموده بودند: «من از فلان شخص خوشم نیامد».