شما مطلبی را در جلسهٔ ۱۸۵ «عنوان بصری» در طهران از مرحوم میرزا حبیب دربندی بیان فرموده و ایشان را فردی مصیبت‌زده و توقف‌کرده در جلسات امام حسین علیه‌السلام تلقی فرمودید؛ در حالی که این داستان را ناتمام بیان فرمودید!

ادامهٔ آن چنین است که بعد از آنکه ایشان در حرم آقا سیدالشهدا علیه‌السلام، حضرت را به مادرشان قسم می‌دادند که مبادا شمر لعنة‌الله‌علیه را شفاعت کنند، از ایشان علت این درخواستش را سؤال کردند و ایشان فرمودند:

«من برایم مشهود و روشن شده که این خانواده به‌قدری کرم دارند که احتمال دارد قاتلین خویش را شفاعت نمایند.»

حال با روشن شدن اصل داستان، آیا برای جناب میرزا حبیب، جز از طریق توسل و گریه در مصائب اهل‌بیت علیهم‌السلام و به‌اصطلاح شما «مصیبت‌زدگی» این مطلب مشهود و روشن شده است؟