با سلام خدمت شما؛ در مورد شخصیت افراد زیر و اینکه آیا مقامات توحیدی و عرفانی داشته‌اند یا نه، سؤالی داشتم:

۱. میرزا محمدحسن صفی‌علیشاه اصفهانی، صاحب منظومۀ «زبدةالاسرار»، تفسیر منظوم قرآن و «عرفان‌الحق» و...

۲. علی‌خان ظهیرالدولۀ صفا‌علیشاه، شاگرد صفی‌علیشاه.

۳. سید حسین حسینی طهرانی (شمس‌العرفا) در قرن سیزده و چهارده هجری، مرید شیخ عبدالقدوس کرمانشاهی.

۴. سعادت‌علیشاه اصفهانی و مریدش ملاسلطان‌محمد سلطان‌علیشاه گنابادی (جنابذی)، صاحب تفسیر قرآن «بیان‌السعادة».

۵. سید جلال‌الدین محمد حسینی (مجدالاشراف) که متولی بقعۀ شاهچراغ و در ضمن عالم دینی بوده است؛ و آقا سید محمدهاشم درویش ذهبی از عرفای قرن ۱۲ هجری که شاگرد سید محمد قطب‌الدین حسینی نیریزی شیرازی بوده است.

۶. بهار‌علیشاه یزدی خاکسار و شاگردش حاج مستور‌علیشاه شیرازی، که هر دو در قبرستان وادی‌السلام نجف مدفون‌اند.

سوای ادعاهایی که برخی منتسبین به عرفان و تصوف از خود می‌کنند و در حقیقت بهره‌ای از دین نبرده و تنها خودشان را به عرفان منتسب می‌کنند، آیا این اشخاصی که در بالا نام بردم، واقعاً از علوم الهیِ اهل‌بیت علیهم‌السلام بهره‌مند بوده‌اند؟

البته می‌بخشید، چون من وقتی بعضی آثار و سرگذشت این افراد را خواندم، احساس سُرور به من دست داد و احساس کردم از موحدینِ تربیت‌شده به‌دستِ مولی‌الموالی صلوات‌الله‌علیه‌وآله هستند. می‌خواستم ببینم آیا این خیال و وهمِ نفسِ من بوده، یا به‌نظر حضرت‌عالی و مرحوم حضرت علامۀ طهرانی قدس‌الله‌سره اینان از همان گروه عبادالله‌المخلصین، شیعیان خالص چهارده معصوم و از اولیای الهی هستند یا نه؟

باز از حضور حضرت‌عالی معذرت می‌خواهم که پریشان‌گویی کردم و سؤالم به درازا کشید.

یاعلی مدد.